Anders dan anders

Na 6 weken competitie vol prachtige partijen, gezelligheid, zon, beetje wind, beetje regen en een vaak compleet dames 1  is het vandaag de laatste keer. En het is nu al anders dan anders........Vanwege de tropische temperaturen die voorspeld zijn en een stand in het klassement die weinig meer kan veranderen pleegt cappie Mariëlle een belletje naar Amstelveen om te informeren of de dames daar ook liever naar het strand gaan dan weg te smelten op de baan. Punten verdelen hoeft niet van ons, we bieden ze gelijk 6-0 winst aan. Onze bikini's en strandlakens liggen al klaar als Mariëlle bericht krijgt dat het aanbod niet wordt geaccepteerd. We worden gewoon om 14.30 verwacht en bij sommigen onder ons begint het blauwe bloed al een beetje te koken. We spelen immers tegen de KLM tennisvereniging wat bij stess Les meestal vleugels geeft maar dat gevoel ebt al een beetje weg. Lenneke besluit na wat wikken en wegen dat ze echt niet meegaat. Het was al een onstuimig weekje en bovendien gaat de gezondheid van de family nu even voor. Judith is nog steeds niet in het bezit van de nieuwe Dacia maar komt voorrijden in de oude vertrouwde Toyota. De stoelhoezen zijn volledig aangepast aan de kleur van de vliegende Hollander en zo gaan we toch vol goede moed op pad. Het is een weerzien met bekenden in Amstelveen. Dat klinkt heel fijn maar eigenlijk zou het nog fijner zijn als ze eens uit deze poule zouden verdwijnen en wat gelijkwaardigere tegenstanders zouden zoeken. Afijn, dat terzijde.....tijd voor koffie. Bij gebrek aan ijskoffie bestellen we de laatste voorraad icetea green en wachten op het aansnijden van de taart. Dat wordt lang wachten want er blijkt geen taart te zijn. Het wordt een koekje van eigen deeg, een statement voor het idiote voorstel om te cancellen. Althans, zo voelen we dat. We beginnen gelukkig op tijd en Judith heeft de eer om als eerste dame de baan te betreden. Haar tegenstander is Mariëlle en die doet vandaag ook anders dan anders. Ze drinkt koffie vóór de wedstrijd, zet een petje op en trekt een ander rokje aan. De mindset van Judith staat weer als een huis maar hoe sterk we mentaal ook zijn, er valt vandaag gewoon niet zo veel te scoren. Belangrijk is om zoveel mogelijk in de schaduw te vertoeven en een stoel bemachtigen tussen het wederom massaal toegestroomde publiek. Bij nader inzien was dat misschien de reden dat we echt moesten komen. Niet zozeer om officieel af te sluiten maar om de crowd te pleasen, wie zal het zeggen. Judith vertrekt met opgeheven maar rood hoofd van de baan en onze Mar neemt haar baantje over. Het parasolletje wordt nog even goedgezet, blauw bandje in het haar, blauwe glazen in de bril en blauwe doek over het bankje. Kan niet stuk! Vol zelfvertrouwen en met de alles-of-niks mentaliteit mept ze de eerste ballen in de hoeken. Hatseflats, 1-0 vóór....Na dit duidelijk gemeld te hebben bij het publiek gaat het daarna alleen nog Wieneke voor de wind. Nou ja, stond er maar wind! De temperatuur loopt zo hoog op dat de kleedkamer inmiddels als ziekenboeg wordt gebruikt voor spelers die bevangen zijn door de hitte en we hopen maar dat niemand van ons gestrekt gaat. Mar vindt het allemaal wel prima. Slaat loeihard tegen de ballen maar het mag niet baten. Esther is ondertussen al een paar keer warm gaan lopen en wordt steeds  onder valse voorwendselen naar een andere baan gelokt maar iedere keer is het vals alarm. We hebben echt maar 1 baan ter beschikking. Ze begint uiteindelijk voor een vol terras aan haar partij tegen Jacqueline en het gaat lekker. In de tweede set weet ze het nog spannend te maken door de ene dropshot na de andere te spelen en haar tegenstander daarmee te dollen maar ze redt het net niet. Door al die inspanning in de hitte is Esther toe aan iets zouts en komt op het briljante idee om een frietje te bestellen. Mar en Les lusten ook wel en terwijl Es op haar beurt wacht om te bestellen kijken wij alvast naar Lisette die onbevreesd en onbevangen staat te slaan tegen Marion.  De eerste games passeren en Es is nog niet terug.....De eerste set is klaar en Es is nog steeds niet terug! Het blijkt dat als je friet wil bakken je de frituurpan ook echt aan moet zetten. Als Cheffie dat eindelijk door heeft zitten we al ver in de tweede set van Lies. De klok tikt door en wat ons betreft hoeven die dubbels al helemaal niet meer gespeeld te worden. Tikje recalcitrant en anders dan anders bestellen we tussen het spelen door een wijntje. Wat kan ons het schelen, ook een soort statement. Lies speelt de wedstrijd van haar leven en wij genieten ervan. Uiteindelijk wordt er geïnformeerd of we met die drank op nog wel de baan op willen en we stemmen toe mits we er een baan bij krijgen. Dat blijkt te kunnen en zo komen we uiteindelijk om 9 uur s'avonds na 6 partijen verloren te hebben van de baan. De wind is inmiddels gedraaid en toegenomen en het is fris. Of beter gezegd, kil......we drinken een wijntje, nemen een borrelhapje en kletsen beleefd totdat we vinden dat het genoeg is geweest. De Toyota zoeft stilletjes naar de boulevard van Katwijk waar we onder het genot van een kaasplankje en een drankje nog even napraten.....

...Het zit er weer op dit jaar. Zeven zaterdagen hebben we gestreden tegen de meest uiteenlopende teams. Cappie is trots op haar dames. Dit jaar hebben we beter gepresteerd dan anders. Het kan niet komen door de vele lessen die we gevolgd hebben of door de cardio training die ingezet zou worden. Cappie denkt het te weten. We zitten gewoon lekker in ons vel. We hebben eindelijk de zenuwen enigszins onder controle en sommige wandelen in het weekend de hoofden leeg. Een ander leest zich vrij met mindset hoofdstukken en dan hebben we nog de spuitperikelen die bevrijdend kunnen werken. We zijn natuurlijk ook weer wat ouder geworden, wijzer wil cappie niet zeggen, maar wel zelfverzekerder over wie je bent en wat je mag zijn. Judith is onze rots in de branding. Ze kan tennissen als de beste en lijkt alleen maar beter te worden. Ze plaatst de ballen dieper dan diep, durft naar voren de lopen en kan zeer goed plaatsen. Ze is soms ietwat dwars met haar witte broekje, witte petje en bijzondere tennisschoenen, maar ze speelt elke week de eerste single. Het mooie is dat ze deze niet alleen speelt maar ook nog wint. Ze kan altijd rekenen op de steun van haar partner en woont nu in het heerlijke dorp Katwijk. Dat geeft blijkbaar ook rust en vertrouwen en dat klinkt niemand vreemd in de oren. De laatste tijd drinkt Juud ook een Radler 2.0 mee en dan raken de lipjes los. De meest hilarische anekdotes komen dan naar boven en cappie vermaakt zich daar prima bij. Lenneke is dit jaar sneller dan snel. Ze haalt de ballen van de ene kant van de baan en ook van de andere kant van de baan. Ze heeft de koffie kopjes alweer in de keuken neergezet als ze nog niet zijn leeggedronken en ze wil het liefst de derde en vierde single spelen of toch de twee of nee, toch liever de derde of had cappie nu begrepen de eerste. In ieder geval staat Lenneke op de baan met haar eigen techniek en is ze meesteres in het scheppen van de ballen terwijl haar snelheid niet te evenaren is. Deze combi is uniek en resulteert in vele winstpartijen. De dubbel die deze twee dames vervolgens samen op de baan zetten is niet te overtreffen. Communicatie is niet nodig, een blik is genoeg en dan knallen maar. Als toeschouwer kan je urenlang genieten, nippend aan je wijntje (want ja, we blijven dames1). Cappie hoopt altijd stiekem op een derde set, maar meestal blijft dat bij een droom. Een prachtig koppel met een nog mooier resultaat. Leslie is en blijft het zonnetje in huis. Ze is op en top gastvrouw en weet bij elke tegenstander sympathie op te wekken. Dit jaar is hier soms ietwat van afgeweken omdat ook Leslie veel knopen moest doorhakken dit jaar. Dat hakken sudderde soms nog wat door in haar doen en laten, maar na de prodent lach was er niemand die er nog enig nadeel aan ondervond. Leslie is verrassend op de baan, snel en sprankelend. Met haar karakteristieke backhand haalt ze het merendeel van de games naar haar toe. Cappie houdt ervan en is nog steeds een beetje geschrokken van het nieuws wat Cappie in Portugal te horen kreeg. Er bleek tromboflebitis te zijn geconstateerd in het onderbeen van Les. Het kon haar op dat moment niets schelen. Ze heeft de mooiste dubbelpartij van het seizoen gespeeld met een kleine tikkende tijdbom in haar aderen. Niet zeuren maar gaan, de Zeeuwse mentaliteit lijkt heel veel op de Kattukse. Gelukkig is alles goed afgelopen en mag stess Les eerdaags de lucht weer in. Essie is en blijft onze troef. Altijd zeker van een puntje en natuurlijk onafscheidelijk van haar kousen. Essie is gevoelig voor blessures althans dat denkt ze zelf en soms overkomt het je dan. Alleen Essie is Essie niet als ze hier ook weer snel vanaf komt. Ze is dit jaar ook snel geworden en kan urenlang een rally slaan. Het maakt niet uit of je van links naar rechts over de baan zwiert, als je de ballen maar haalt. Haar vragenuurtje is wereld beroemd en het geeft altijd sfeer aan de avond. De tegenpartij komt dan los en met een wijntje in de hand worden de meest mooie verhalen over de tafel uitgespreid. Essie is kampioen in vragen, soms een beetje onzeker maar ontzettend grappig. De laatste tijd vindt Essie de bank ook goed, maar Cappie wil daar niets van weten. Cappie kent haar kwaliteiten en wil hier graag gebruik van maken. Lisette is onze nieuwe aanwinst. Altijd vrolijk en aanwezig, maar speelt het liefst 1 partij. Haar energie verdeelt Cappie goed over de week en dan kan er gevlamd worden op de baan op zaterdag. Lisette moest wennen aan de  tegenstanders op zaterdag, de twijfels moesten worden weggenomen maar de outfit paste goed. Cappie zag dat ze elke zaterdag een stukje groeide en dat ze nu volledig ontpopt is. Wij kunnen niet meer zonder, dus we gaan ervan uit dat Lisette volgend jaar zonder moeite twee partijen kan spelen en ook nipt aan een radler 2.0 (we zijn immers dames 1….). Cappie blijft cappie. Ze doet haar best om de meiden klaar te stomen voor de 7 slopende zaterdagen en mailt er wat op los om iedereen op tijd te informeren. Cappie deed het goed met het logo van de Loosduinse Apotheek op haar kont en Marafresh achter de borsten. Ik hoop het volgend jaar weer te mogen doen want het is een voorrecht om met jullie te mogen tennissen en te kunnen borrelen. Dit jaar een derde plek wat voor dames 1 voelt als een soort kampioenschap daar DVH en Voorhout nooit te verslaan zijn. We gaan deze tendens vasthouden en blijven dromen over een echt kampioenschap. Verdiend hebben we het zo wie zo. I love you all.