Ballendag

Op zaterdag 4 juni werd het al snel onrustig in Katwijk. Op alle sportvelden lagen de ballen te rollen en te dollen met elkaar. Bij de hockeyclub konden verschillende teams kampioen worden en dat was ook aan de orde op het voetbalveld. In de tenniscompetitie is de winnaar altijd al een feit op de eerste dag dat het schema bekend is, maar dit jaar was daar natuurlijk opeens dat jonge bloedmooie verrassingsteam. De vraag rijst of Voorhout of Amstelveen de uiteindelijke winnaar zal worden. De dames uit Katwijk reisden deze zonovergoten dag af naar de Gevers. Een druk bezocht park met veel tennisteams. We voelden ons allemaal redelijk en hadden zin om de competitie af te sluiten. De ballen stuiterden al in en over het tennisnet wat ons deed besluiten om onze eigen tennisblikken te openen. Het was warm, broeierig, weinig wind, eigenlijk een prima dagje om buiten door te brengen. We wilden knallen met de ballen om zo triomfantelijk terug te keren naar ons park. Judith had alleen last van harde ballen. Daar heeft ze in haar leven weinig mee hoeven te dealen zodat er wat irritatie ontstond. Gelukkig bezat ze de gave om ze wat te kneden zodat de winst een feit was. Leslie had last van soppige ballen. Het sopte een beetje onder haar voet, onder haar oksels en rond haar enkels. Geen goed gevoel waardoor ze de partij moest afgeven. Lenneke begroef de ballen bijna. Ze schepte de gele rakkers uit het gravel naar de overkant en dit zorgde ervoor dat de tegenstander af en toe de bal kwijt was. Helaas was ze goed in graven en moest ook Lenneke haar partij afstaan. Esther had moeite met haar eigen ballen. Zaten ze wel netjes in het gareel of moest er her en der wat geschoven worden. De ballen vlogen uren lang over en weer. De partij was ontzettend spannend. De rally’s duurden uren en onmogelijke ballen werden gehaald. Toch kon de meid van de Gevers net iets meer uithalen met de ballen zodat ook dit punt verloren ging. In de dubbels begon Leslie al met een bal onder haar voet. Cappie had geprobeerd hem weg te poetsen maar dit hield haar voet vol tot de derde set. Toen was het klaar. Haar voet had teveel moeten reageren op hoge ballen net voor de lijn en Cappie had last van natte ballen. Alles was doorweekt door de hitte en het was goed zo. Gelukkig sloegen Juut en Len de ballen naar alle hoeken in de dubbel zodat we toch nog twee punten pakten. Wat een ballendag. Helaas 2-4 verloren maar wel met het beste, gezelligste, liefst en strijdlustigste tennisteam van Katwijk. Wat is cappie trots op haar nationale ploeg die ieder op zijn eigen manier houdt van de gele tennisballen. Cappie drinkt er een wijntje op, valt af en toe op haar heup en was zeer ontroerd over het persoonlijke potje honing en briefje die we hebben gekregen gister. Cappie geeft de pen graag over aan Les die voorlopig niet meer lopen kan maar schrijven als de beste.

Tja, die kans laat Lesje niet lopen! Alhoewel lopen nu niet echt meer tot de opties behoort helaas. Gelukkig zijn daar de teamgenoten to the rescue die willen smeren, tapen, pillen toedienen, sokje aanmeten, tassen dragen en je zelfs uitkleden onder de douche! Teamspirit komt in vele vormen en daar weet dames 1 wel raad mee. Na de toch wel teleurstellende resultaten op de baan wordt er een plekje gezocht op het terras. Dat blijkt nog niet gemakkelijk want de Gevers puilt werkelijk uit! Even lijkt het erop dat we binnen moeten gaan zitten maar daar zijn een aantal teamgenoten nog getraumatiseerd van, flashbacks van app-gesprekken vanaf het toilet passeren de revue en daar passen we vandaag voor. Leslie wordt alvast aangeschoven bij een tafel met zicht op centrecourt en de rest gaat op zoek naar stoelen. Het duurt vrij lang en even vrees ik dat ik gewoon ben gedumpt maar tot mijn grote opluchting zie ik daar mijn vriendinnetjes aanschuiven. Net op tijd want er loerde al een kerel naar mijn zere pootje die niet kon wachten om hem met zijn (naar eigen zeggen) “grote maar zeer gevoelige handen” even beet te pakken. Hellup! Witte wijn wordt besteld evenals de hapjes maar door de drukte kon dat wel eens even duren…. Dan maar gauw douchen. Essie  is mijn steun en toeverlaat in deze en in no time verdwijnen we ieder (apart) in een hokje. Les maakt haar reputatie als snel-doucher waar want wanneer Es haar hokje nog uitsprint om de shampoo te pakken staat Les alweer bijna haar krulspeld in te draaien. Er wordt nog een poging gedaan tot zingen, discussie gevoerd over wel of geen shampoo en dan kan de douchedeur weer van het slot. Fris en fruitig schuiven we weer aan en genieten van een frietje en een bitterbal (ha, die hadden we nog niet genoemd, evenals de zaadbal….van wie was die ook alweer??) . De blessure van Les doet toch een hoop stof opwaaien en er blijkt een professionele  healer aanwezig op het park….Om de healing te ondergaan moet ik even mee naar een rustig plekje en dan het liefst  uit de kleren. Daar steekt cappie algauw een stokje voor! Healing prima, kleren uit niet! Volgens mij vertrouwt onze Cap het voor geen meter want op het moment dat ik toch even met hem de kleedkamer opzoek staat Mar daar in haar blote billen. Zou ze dan toch die healer voor haarzelf willen? Nou ja, weet je wat…die chakra’s vallen vast vanzelf nog wel een keer op de goede plek en misschien doet nog een wijntje ook wel goed.  Ondertussen wordt er met smart op ons gewacht bij KLTV en zo nemen we afscheid van de dames van de Gevers. Ik neem hierbij ook afscheid van deze competitie en geef de pen door  aan Esther. Lieve tennisvriendinnen, jullie zijn me allen zo dierbaar….winst of verlies, regen of zon, wind of windstilte, met jullie is het altijd feest. Dikke kus, love you all en de ballen!

Tja die kans laat ik liever wel lopen. Zoals jullie weten ben ik meer van het praten dan van het schrijven. Ik vond het weer erg gezellig met jullie. Tennis was leuk maar alles eromheen maakte het toch helemaal af. De fotoshoot in de bollenvelden, tot ’s avonds laat bij de openhaard met een wijntje, de koffie- en de borrelbeurten en Cappie die de bocht miste in de polonaise. Lieve meiden, bedankt voor alle gezelligheid. Ik zeg volgend jaar gewoon weer handhaven. Len, schep jij er nog een paar woorden bij.

Nou vooruit, ook een stukje tekst van mijn kant. 😉 Lieve meiden, ook ik heb wederom genoten. Zo begonnen we de competitie voortvarend met 1-5 winst tegen Alkemade en zo knipper je een paar x met je ogen en sluit je de competitie met 4-2 verlies af bij de Gevers. Ik hoor het mezelf nog zo zeggen toen we naar huis reden bij Alkemade vandaan:” volgende week 6punten erbij tegen Voorhout”. Dan zitten we al op 11 punten. Dat lukte net niet. 😳 De derde zaterdag 2-4 winst tegen Pim Mulier was top. De gezellige onverwachte fotoshoot in de bollenvelden met die leuke boer en het gezellige naborrelen in het clubhuis zal ik nooit vergeten en maakten de dag helemaal af. Hopelijk spelen we volgend jaar weer uit tegen ze. Wippen we weer ff langs bij boer van Haaster. 😍 Ook de andere speeldagen waren gezellig. Wel hadden we dit seizoen voor het eerst een beetje te kampen met onze lichamelijke ongemakken en soms andere activiteiten, waardoor het soms ff spannend was en er heeeeeeel veeeeel appverkeer was om de 6 partijen te bemannen. Maar het lukte!!!! Lisette en Martine nogmaals bedankt voor het invallen dit seizoen. We stonden al “veilig” voordat we aan de laatste competitiedag begonnen, wat een lekker idee was. Maar goed, dat we verloren vond ik toch wel weer erg jammer. Juutje pakte gelukkig ons enige single puntje. Topper die Juut, aangemoedigd door Heleen & Noor 🐶 kon dit natuurlijk niet foutgaan. Les en Es wonnen net niet en ik wist geen raad met al die ZAADBALLEN vd tegenstandster. Vorige week won ik nog een superwedstrijd tegen iemand die nog nooit verloren had en nu presteerde ik het om te verliezen tegen iemand die nog nooit gewonnen had. 😳 Tja, toch te weinig slaapuurtjes gepakt de dagen ervoor. Sorry meiden. Vol goede moed gingen we voor de dubbels. Dan moesten we er een gelijkspel van maken. Maar helaas, Les haar voetje werkte in de derde set niet meer mee, die had liever nog in een slippertje in Kenia gezeten ipv in een warme tennisschoen en zo stonden we 4-1 achter. Gelukkig pakten Juut en ik onze dubbel wel, al werd er niet top gespeeld. Maar ja, met Peppi en Kokkie erbij sta je toch met 4 tegen 2 te tennissen en kom je soms best ver. Bij Kltv volgde nog een gezellige avond met lieve woorden, mooie pioenrozen, wijn, radler en een lekker potje honing. 🐝 Al met al een gezellige afsluiting van alweer het vijfde seizoen. Ik hoop dat er ook een zesde zal volgen. Vijf meiden, die elkaar niet kenden (2 zelfs op dezelfde dag geboren) en bij elkaar gebracht op de een of andere manier. Bijzonder. ❤️ Allevijf zo anders en toch zo’n fijne vriendschapsband. Love you too en tot snel maar weer. Dikke kus van die ouwe schepnet. 😘😘😘😘

Ik kijk weer erg uit naar het nieuwe tenniscompetitie seizoen en vooral dan naar de leuke dagverslagen. Thanks dat ik onderdeel mag zijn van zo’n leuk tennisteam. Liefs JuudIMG-20160605-WA0008

IMG-20160605-WA0005 IMG-20160605-WA0007

Nationale trots

Heel Nederland is in de ban van onze nationale sporters. We denken aan Max Verstappen, Kiki Bertens, Niek Kimmann, Steven Kruijswijk en de Nederlandse zwemploeg. In de regio Katwijk gebeurt echter ook van alles. Zo werd Quick Boys kampioen en vindt er van alles plaats in en rondom de oranje tennisbanen. Zo ook afgelopen zaterdag 28 mei.

De ploeg van dames 1 had de opstelling iets anders bedacht voor deze keer. Leslie was immers afgereisd met manlief naar Kenia voor het werk of was het gewoon puur voor het genot?!? Esther had vorige week een grillige blessure opgelopen met een sprint naar een bal die alleen Esther kan halen. Helaas vond haar bovenbeen dit op dat moment een graadje too much en heeft hierop gereageerd door in de remblokken te gaan staan. Dit blijft hij doen tot op de dag van vandaag. Er wordt veel gesmeerd en bij geolied, maar het bovenbeen is nog niet tevreden. Ik denk dat de smeuïge eerste honing van Tim wonderen gaat verrichten.

Juut, Len en ik hadden wel wat bandages om het lichaam heen gewikkeld en met name Len had blauwe plekken op plaatsen waarbij je je vraagtekens kan gaan zetten, maar we konden spelen. Cappie moest alleen 1 plek nog opvullen. Tactiek werd besproken en opstellingen bedacht om toch zeker niet te degraderen in de hoofdklasse. Uiteindelijk was er een invaller geregeld en kon het team rustig slapen en zaterdag 28 mei fris en fruitig beginnen uit tegen Zee en Duin.

Niets was minder waar toen opeens de telefoon begon te rinkelen om 23.00 in de avond. Eigenlijk lag cappie al op 1 oor, maar dit geluid kon niemand negeren. Hartslag 180 en een zekere onrust omdat dochterlief op kamp was, nam Cappie de telefoon op. Had ik het goed verstaan……de invaller meldde zich af. Alle hersencellen waren direct actief en de vingers begonnen alvast warm te draaien. Dit werd een nacht van appen en vingervlug reageren. De vierde dame moest immers gevonden worden. Elk punt is in deze fase belangrijk en hier lag de taak voor Cappie om dit op te lossen. Ik zal alle apps en conversaties in het midden laten, maar uiteindelijk was er een invaller gevonden. Er lagen nog wat opties open voor de single, maar de dubbel was veilig gesteld. Martine kwam ons team versterken en daar waren we maar wat blij om. Na een korte nachtrust begon het app-ritueel in de ochtend weer opnieuw omdat de single pot maar niet ingevuld was. Wie weet was prijzengeld nog een idee of een lekkere mand met avocado’s, want vrouwen boven de veertig spelen niet meer zo graag een lange single partij. Gelukkig dacht Lisette hier op het laatste moment toch iets anders over en konden we met een gloednieuwe samenstelling op het park verschijnen.

Zee en Duin was hierdoor ietwat verrast, twijfelde wat over de opstelling en wist zich redelijk te herpakken met zelfgemaakt muffins en heerlijke koffie. Het weer was schitterend, geen wind en veel zon. Wat willen we nog meer. Lisette had haar kroost alleen thuis gelaten en wilde graag als eerste de baan op. Dit werd goed bevonden en de eerste partij was een feit. Cappie had alle vertrouwen in haar, daar de vorige invalbeurt glorieus werd afgesloten. Helaas dacht haar naamgenoot hier anders over. Ballen doken diep achterin en raakten de lijn voortdurend. Lisette kon de winst niet nog een keer naar haar toetrekken. Het mooie aan deze invalbeurt betekent wel dat Lisette nu officieel tot ons team behoort. Hulde voor deze heerlijke strijdvaardige moeder: onze nationale trots.

Cappie mocht als tweede de baan op en had ietwat moeite met de 20 jaar jongere tegenstander. Alles kwam terug en zelfs de aanmoedigingen van het gezin mochten niet baten. We stonden 0-2 achter.

Lenneke en Juut hadden dit tafereel eens bekeken en dachten dit gaan wij anders doen. Juut begon als een raket en eindigde als een space shuttle. Hier was geen houden meer aan. De ene bal was nog mooier dan de andere bal en er zaten rally’s bij waarbij je ondertussen even naar de wc kon gaan. Fantastische pot, welke zeker door de jellen van Heleen de aandacht heeft getrokken. Lenneke moest even wennen. De blauwe plekken werden groen, de telefoon werd twintig keer bekeken en de ballen werden steeds lager genomen. Dit werd teveel voor Renate en de volgende pot kwam naar ons toe. 2-2!!!! Wat een prestatie van wereldniveau. Esther was gelukkig de hele dag aanwezig om ons te voorzien van tips en trucs en natuurlijk als dank onze banen te vegen. Dit was onze nationale sleepgier voor vandaag.28 mei Zee en Duin beter

De dubbels moesten ook nog de baan op. Martine had al dit tennisgeweld eens bekeken en er waren toch wel wat kriebels in de buik ontstaan. Gelukkig konden Cappie en Martine de klik van vroeger weer oppikken en de ballen vlogen om de oren van de tegenstander. Dit was een ongekend tafereel. Tien was links, Tien was rechts, Tien beukte aan het net en Tien sloeg af en toe een ace. Dit zijn de invallers die we nodig hebben. Er kwamen twee tie-breaks aan te pas en de hartslag zat soms weer op 180, maar de winst was een feit. Tien jij bent onze volgende nationale trots. Juut en Len vonden het nu wel genoeg geweest en gunde het punt aan Zee en Duin. 3-3, lovely

Daarna kwamen de Radlers en witte wijn. Esther begon met haar vragenuurtje en Heleen zocht steeds meer de ogen van Juut op. De verhalen kwamen helemaal los bij het kampvuur en zo zaten we rond 23.00 uur nog op het tennispark. Klokje rond, buikje rond, tennisstand rond en ronduit een dames team waar je trots op mag zijn. Voor Cappie betekent KLTV1 haar eigen nationale trots.

28 mei kltv 1 (2) beter

Want jij gelooft in …….KLTV1

Andre Hazes zong het al. Blijf altijd geloven in jezelf of in dit geval in je team. Cappie doet dit al vanaf de dag dat we met elkaar in zee gingen. We hebben allemaal onze talenten en onze eigenaardigheden, maar bovenal zijn we allemaal heerlijk relaxed. Judith bijt zich in de bal tot de laatste slag, Leslie heeft een backhand die niemand haar nadoet, Lenneke slaat de bal steeds lager zodat de tegenstander geen idee heeft waar de bal naartoe gaat, Essie is en blijft onze troef en Cappie heeft haar losse pols ontdekt. Zo sprokkelen we onze punten bij elkaar, wisselen op zijn tijd knipogen uit naar elkaar en zijn we een heerlijk meidenclubje geworden waar Cappie in gelooft.

Zo ook deze zaterdagochtend om 8.30 sharp. Dat zijn eigenlijk geen tijden meer voor vrouwen boven de veertig. In het weekend hoor je rustig te starten, eindeloos te ontbijten, je partner te verwennen en daarna eens te bedenken wat je deze dag gaat doen. Bij KLTV1 gaat de wekker om zes uur in de morgen. Bij een aantal wordt dan reeds de hond al uitgelaten en het ontbijt klaargemaakt voor de kids. De tennistas wordt grondig ingepakt. Het blijkt een voordeel te zijn om een niet al te grote tas tot je beschikking te hebben. Bij een maat met meer dan twee vakken raak je attributen kwijt. Een oude bezwete onderbroek wordt ineens ontdekt omdat er toch wel een hele typerende geur uit de tas komt zetten of je lievelings BH heb je toch niet laten liggen in de kleedkamer na het douchen. Wieneke gelooft in grote tassen, maar Marion heeft hier haar twijfels bij. Tegenwoordig heb je ook de keus voor een simpele Dirx tas, maar dan moet je wel rode schoenen dragen. Voor een ieder wat wils en dat speelt ook mee voor de indeling van je tas. Leslie had deze ochtend de koffiebeurt. De Vlaamse gebakjes zijn heel voorzichtig vervoerd. Niet in een tennistas, maar in een speciaal oranje tasje zodat de meelroom binnen de koekjes zou blijven zitten. Deze missie was geslaagd en we hebben er allemaal van genoten. Eigenlijk hadden we bedacht dat Sergio het park op zou komen lopen om een zelfgemaakte bonbon te presenteren, maar blijkbaar is deze hunk blijven steken in Cadzand. De volgende keer kunnen we ook daar ons tennispartijtje spelen. Het is maar een idee. Deze man gelooft overigens alleen maar in zichzelf.

Na intensief beraad hebben we de opstelling op papier gezet. De Vliegende Hollander moest hier nog iets langer over denken, maar kon uiteindelijk de opstelling veredelen. Cappie zag een soort tweetjes waas voor haar ogen en we gingen maar begingen.

En toen waren we klaar. Zo ging het gewoon. Even inspelen, wat ballen rapen en klaar. Behalve bij Essie, die maakte er een waar spektakel van. Essie was net beter van een irritant soort hoofdpijn of was het toch griep, maar Cappie gelooft in haar. Essie liet haar roze sokken zien en ging als de brandweer. Ze kwam gelijk, voor, achter, voor, gelijk, en toen gebeurde het………Na een enorme sprint schoot er een pijnlijke steek in haar bovenbeen. Helaas bleek deze zo erg dat de biofreeze onvoldoende werkte. Hier was niet tegenop te masseren of te sprayen. Cappie probeerde het been nog te herstellen met een liefdevolle massage, maar ook dit mocht niet baten. De wedstrijd zat erop. Balen voor Essie, voor alle supporters die opgetrommeld waren om naar Melissa te kijken en voor ons troefpuntje….Dit was tegen de verwachtingen in, maar toch blijven we geloven in Essie.

Direct daarna is 112 gebeld om Lenneke van het strand af te krijgen naar de tennisbaan. Ons superduo moest immers de eer redden om toch nog een punt naar ons toe te trekken. Alles is geprobeerd om Lenneke uit het zand te halen, maar het mocht niet baten. Len had haar telefoon uit, helm op en was voor niemand bereikbaar. Het kan ook zijn dat ze heel lang onder de douche heeft gestaan maar daar zijn we niet achter gekomen..

Ondertussen gingen Les en Cap de baan op met de opdracht om alles te pakken aan het net. Zo gezegd , zo gedaan. Binnen 1,5 uur wonnen we de partij met 6-2/ 6-3. Pardon, wonnen….Ja, alles lukte gewoon. Cappie gelooft ook in zichzelf en ons allerliefste Les. Wat een wereldpartij, wat een samenwerking en wat een mooie zwarte outfits. Toch nog een puntje gepakt tegen de Vliegende Hollander.

Daarna was het tijd voor Texels bier, droge witte wijn en veel cola Zero. Oude herinneringen werden opgehaald en nieuwe gedeeld. Zo kwam de poes van Maroes voorbij, het racket van Ted, de soepele vinger van Henkie Hans, de tas van Natas (oh nee van Marion), de borsten van Wien, de krulspel van Les, de pillen van Cap, de hond van Juut en essie ging maar door.

Het werd een heerlijke middag met mooie verhalen en leuke anekdotes. Meiden van DVH wat kunnen jullie goed tennissen en wat kunnen jullie lekker kletsen. Het was weer een memorabele dag die met name Les en Cap niet snel zullen vergeten. We geloven in jullie….uh ons…..Enne Karin, je was super achter de bar. Love you xx

IMG-20160521-WA0000

Costa del Sol

We schrijven 7 mei 2016, speeldag 4 is alweer aangebroken…..en hoe! Onder een stralend zonnetje zitten Marielle en Lisette al klaar op het terras om iedereen te ontvangen. Bakker Haasnoot is ook weer vertegenwoordigd dus dat belooft veel lekkers vandaag. Leslie komt aangevlogen vanaf de Veluwe deze keer en Lenneke komt iets later vanwege een date met Armin in de Ziggodome.  De tegenstanders hadden ook wat moeite met het vroege tijdstip en dat geeft ons nog even de gelegenheid om de laatste tactische bespreking te houden. Dan zien we wat bekende gezichten het terras betreden en de dames van Zandvoort zijn gearriveerd! De taartdoos blijft vanwege het tijdstip nog even dicht en de cappuccinomachine doet het ook niet maar dat mag de pret niet drukken….Cappie Marielle zet ondertussen de opstelling op papier en dan kunnen de eerste twee partijen de baan op. Niet iedereen reageert even enthousiast op dit nieuws; Len houdt stoïcijns haar zonnebril op en doet net of ze er niet is, Leslie faket een jetlag en Marielle doet een poging om zichzelf als eerste naar de baan te slepen….Alleen Lisette staat te trappelen en krijgt haar tegenstander mee naar baan 9. Gelukkig doen zich bij Zandvoort dezelfde perikelen voor en uiteindelijk wordt besloten dat Leslie en Eveline op baan 1 zullen starten. Het is nu al warm om te spelen en de temperatuur zal alleen maar oplopen vandaag, dat belooft wat….Leslie heeft het moeilijk met de alsmaar terugkerende slagen van Eveline en in no time is de eerste set om zeep. Waar ze de ballen ook plaatst, ze komen onverbiddelijk terug en nog lastig ook….te lastig dus. Bij 1-6 en 0-5 achterstand wordt het nog een principekwestie om die laatste game op het bord te krijgen en dat lukt! De eer is gered maar het eerste punt verdwenen… Ondertussen staat Lisette te zwoegen tegen Madelon. Met de eerste set op zak en een 5-3 voorsprong is daar het moment om het af te maken maar dat blijkt nog niet zo makkelijk. Madelon geeft niet op en Lisette heeft het lastig, het wordt uiteindelijk een tie-break die gewonnen wordt door Zandvoort. Een gevreesde derde set moet er aan te pas komen om het duel te beslissen. Op het bankje tijdens de wissel schieten de gedachten van Lisette alle kanten op…van „ik wilde geen derde set!” naar „help, ik moet ook nog dubbelen” naar „kom op, ik ga het nu niet meer weggeven!!”. Dat Lisette een vechter was wisten wij natuurlijk al maar nu weet Zandvoort het ook! Met 6-1 wordt de partij beslist en de gelijkmaker is een feit. Met weinig bloed, veel zweet en een paar tranen kunnen we gaan kijken naar Marielle op baan 1. Ook Zandvoort heeft een Marielle in het team en de naamgenoten meppen de ene bal nog harder dan de andere naar elkaar. Helaas scoort de tegenstander daar net iets meer mee dan onze dame en de eerste set gaat verloren. We proberen de gebruikelijke peptalk zoals „los in het polsje” maar het mag vandaag niet zo baten…Hoewel het er vanaf de zijlijn allemaal spectaculair uitziet wil de service niet meer zo en komen toch weer een beetje de bibbers erin. Zandvoort wint deze slag en we verplaatsen ons weer richting baan 9. Daar staat Lenneke een set achter maar vecht zich op z’n Len’s terug. De zon zindert inmiddels alsof we in Zuid-Spanje zitten en het publiek zindert mee met deze spannende partij. Aangezien we toch nog niet kunnen starten met de dubbels installeert iedereen zich op de bankjes naast de baan en de oh’s en ah’s zijn niet van de lucht…..Het wordt een slijtageslag die onze coole, niet-kapot-te-krijgen Lenneke naar zich toe trekt in de derde set. Jihaaaa! het is 2-2! Na een blik op de klok en wat dwingende blikken van de teams die om 14 uur moeten starten willen we gauw door met de dubbels. Len en Mar op baan 1 en Les en Lisette op baan 9. Deze partijen gaan wat sneller maar helaas niet in ons voordeel. Op baan 1 mist de gebruikelijke dubbel-magie en ook op baan 9 is het lastig. We voelen de hete adem van het herenteam dat op ons moet wachten in de nek en hoewel we dreigen met een derde set antwoorden zij dat we dan hun hele teambon moeten betalen! Weet je wat, het is wel mooi geweest….laat maar zitten. Onze eerste nederlaag is een feit, de eerste verbrandde schoudertjes ook. Gauw worden er drankjes gehaald bij de bar en Lenneke tovert de hapjes op tafel. Armin heeft ervoor gezorgd dat de stokbroodjes met smeersels nog steeds in het marktkraam liggen maar er is meer dan genoeg en de skinny ladies van de tegenpartij maak je uiteindelijk toch het gelukkigst met een tomaatje en komkommertje….of was dat nu iemand van een ander team?? Er wordt geprobeerd om zo fris als mogelijk de dag af te sluiten maar de zon blijft onverbiddelijk schijnen. Het is zo heet dat er geen douche of krulspeld tegenop is gewassen. Ondanks het feit dat Esther er niet is voor het gebruikelijke vragenrondje weten we ons op sociaal vlak toch aardig te redden. De overige competitieteams worden hier en daar geanalyseerd en ter plekke worden we facebookvienden for life! We doen nog een gezellig drankje en dan gaan de dames van Zandvoort weer huiswaarts. Het was al met al een prachtige dag vol met gezelligheid, sunshine, sportieve partijen en een hoop lol. Nagenietend op het terras bedenken we ineens dat we nog taart hebben! En ook al hebben we verloren, die twee punten vieren we toch! De stroopwafelvlaai gaat erin als koek. We mijmeren nog een beetje over het feit dat we niet compleet waren vandaag…Judith en Esther, jullie werden echt gemist zowel op de baan als ernaast! Lisette, thanks voor het invallen vandaag..een overwinning op alle fronten. Good for you!! Voor iedereen een heerlijke zonnige zondag vandaag, wij maken ons op voor de volgende ronde. Een weekje rust en dan op volle sterkte er tegenaan. Bring it on!

IMG-20160507 8 mei 2016

Bonuspunten

Zaterdag 23 april mocht dames1 in de middag aantreden. Dat gaf ons de tijd om nog een extra na te denken over de opstelling en de outfit goed op elkaar af te stemmen. Eenheid geeft macht en hopelijk wat extra kracht als die driesetter zich toch weer aankondigt.

Het zou een onstuimige dag worden met wind, regen, hagel, zon en veel bewolking. Tot nu toe was de lucht blauw en mocht de zonnebril niet ontbreken tijdens de autorit. Vandaag gingen we naar Haarlem waar de club Pim Mulier ons met open armen zou ontvangen. Om 12.50 wilden we vertrekken naar onze tegenstanders maar voor Lenneke spreken we altijd iets eerder af. Zij heeft een traditie hoog te houden om standaard 5 minuten te laat te komen. Dit kunnen wij overigens totaal niet begrijpen omdat alles bij Lenneke met een tempo gaat waar wij alleen maar van kunnen dromen. Wat schetst onze verbazing. Lenneke was ons al drie keer aan het appen waar we bleven want zij was er al 5 minuten. We werden er zenuwachtig van. Wat is hier gebeurd of was er iets met Lenneke aan de hand? Zij zit wel sinds kort bij de vrijwillige brandweer en laat overal haar pieper af gaan. Als het nu gaat om boodschappen doen, een wasje draaien, een partijtje tennis of ’s avonds in bed: alles wordt getimed met de pieper. Het apparaat heeft ze ergens verstopt en is haar levenspartner geworden. Bij het minste of geringste laat ze de pieper loeien zodat ze weer vanuit de starthouding (broek en sokken aan) richting kazerne kan scheuren. Het kapsel is erop aangepast en de brandslang extra verzegeld. Alles staat in het teken van de brandweer. Zo ook deze zaterdagmorgen. Wij houden ervan en laten Lenneke het liefst drie partijen spelen. Dan is ze waarschijnlijk een beetje warm of komt de eerste zweetdruppel van het voorhoofd glijden aan het einde van de dag.

De opstelling werd besproken in de auto maar onze aandacht werd minder door al de23 april kltv1 site (4) mooie kleuren die we tegenkwamen tijdens de autorit. We reden immers richting Haarlem tussen de bollenvelden door. We hadden er nog over nagedacht om mee te rijden met de bloemencorso maar de hele middag zwaaien stond ons een beetje tegen. Onze armen moesten we sparen voor andere bezigheden. Toch konden we de tulpenvelden niet weerstaan en ons oog viel op een mooi veld waar onze teamspirit volledig tot zijn recht zou komen. De auto werd snel geparkeerd bij boer Haaster en de kleding werd nog eens strak getrokken. We leefden ons heerlijk uit tussen de flair tulpen. De ene pose was nog mooier dan de andere pose en dat viel ook boer Haaster op. Hij kwam geïnteresseerd aangelopen en vroeg of we de mascotte wilden worden voor zijn flair tulpen. Ladies met zoveel natuurlijke flair waren zeer geschikt voor extra promotie van deze rode en oranje schoonheden. Nou, de e-mailadressen zijn uitgewisseld en we zijn bereid tot verdere afspraken (waar boer Haaster overigens die avond om 23.30 weinig meer van wilde weten……)

Lenneke liet de pieper afgaan en het was tijd om verder te gaan. Pim Mulier had een parkeerplek voor de ingang gereserveerd en wij liepen zeer tevreden naar binnen. We werden hartelijk ontvangen met eigen gemaakte brownies en boterkoek en hadden direct drie banen tot onze beschikking. Natuurlijk ging de pieper weer af en Lenneke stond al op de baan. De tegenstanders moesten hier even aan wennen. Wat een snelheid, wat een charisma, dat was nog eens overweldigend. Judith ging snel mee en al snel werd duidelijk dat de eerste twee partijen voor de winst zouden gaan. Althans…..Judith voer de spanning nog extreem op. Een derde set moest eraan te pas komen en de wind wakkerde aan. Dit gaf wervelende ballen, rondslingerende smashen, net over het net volleys en een forehand die eindigde in een backhand. Gelukkig werd de partij wel winnend afgesloten en ondertussen stond Leslie al op de baan. De ballen rolden inmiddels van baan 1 naar baan 3 en het gravel maakte vanzelf zandhopen op de baseline. Een heel bijzonder tennistafereel wat uiteindelijk resulteerde in nog drie driesetters. Van Leslie waren we dit gewend, maar voor cappie was dit nieuw. Eigenlijk hadden we allemaal behoefte aan de aanmoedigingen van het team. De tips als: losjes in de pols, door de knieën, laat haar lopen, alles op de backhand klonken ons als muziek in de oren. Hier hadden we op gewacht en dit gaf ons vleugels. Helaas hoorde de tegenstander van Leslie deze tips ook omdat de wind haar kant op stond en kon ze de partij net niet winnen. Lenneke liet voor cappie de pieper afgaan en dat was het winnende punt. We stonden 3-1 voor in de singles en daar genoten we van.

Leslie had zich inmiddels ingewikkeld in zes rode dekens en nestelde zich op een 23 april kltv1 site (5)geschikte plek voor de dubbels. Boer Haaster had wat boeketten flair tulpen laten bezorgen en dat zorgde voor een weelderig plaatje. De dubbels zouden de doorslag geven. Lenneke en Juut waren koppel 1 as usual en Esther en cappie dubbel 2. Het werd een korte en een lange strijd met zinderende rally’s maar Lenneke en Juut waren de twee koninginnen. Zij zijn onoverwinnelijk en mogen eerdaags een tweetje op het pasje verwachten. Essie en cappie hadden veel lol maar daar was ook alles mee gezegd. Dit betekende een 4-2 overwinning wat we tot in de late uurtjes gevierd hebben. Alles passeerde de tafel van bitterballen, kaasstengels, BONUSPUNTEN, pieperalarmen, Turkse thee, rode wijn, extra rode wijn, vliegreizen, pillen, C&A, de leeftijd 101, Voorhout 1, zakkende ballen, van … gaan, extra bonuspunten, pandapunten en tijgerpunten. Daar ging de pieper: nu was het echt tijd om naar huis te gaan (of toch nog even langs boer……)23 april kltv1 site (1)

 

Trammelant

Zaterdag 16 april heeft gezorgd voor veel trammelant in de hoofdklasse van de damescompetitie 17+. Deze zaterdag kwam er een totaal nieuw samengesteld team ons park opgelopen al zwaaiend met hun pasjes. Dit vonden wij al ietwat verdacht. Wilde het team ons direct al iets duidelijk maken of was de temperatuur zo heet op deze zaterdag dat extra verkoeling nodig was. Het antwoord werd snel duidelijk.

Gina liep voorop met haar pupillen netjes in een rijtje achter haar aan. Gina is de nieuwe tennislerares van tennisvereniging Voorhout maar had hierbij de opdracht gekregen om wel op zaterdag een soort dreamteam te vormen voor de damescompetitie. Deze 27-jarige topspeelsters had nog wel wat jonge meiden in de aanbieding die alles over hadden voor de enthousiaste coach. Nou, dat hebben we geweten. Bloedmooi, maatje 34, speelsterkte 2,00000 was zo ongeveer het profiel wat iedere speelster bezat. Daar zaten wij dan met onze koffie, soesjes, noten-carameltaart en pasjes met speelsterkte 3,4,5,6. We kregen een ferme hand en de jonge meiden namen natuurlijk geen calorieën. Nee, groene thee met speciaal powerfood en een bijbehorend mental coach toespraakje van de captain. Enigszins verbouwereerd hergroepeerde ons alom bekende dames team zich door juist nog een extra bakkie te consumeren en een vragenronde te stellen met een heerlijk romig soesje in onze mond. Wat vonden wij de dames goed en hopelijk konden we iets langer dan een kwartier de wedstrijd rekken. Dit zijn zinnen die wij meerdere keren herhaald hebben om ietwat de spanning op te voeren. Als je het niet van je tennistalent kunt hebben, dan moet je het in een verbale strijd proberen.

Judith ging als eerste met Gina de baan op. Deze meid was vroeger een 1 komma nog wat geweest maar nu een dikke vette 2,0000. Judith dacht dat ze als eerste de baan op ging, maar Gina stond al in  te serveren. Wat was die meid snel. Die was en stond overal. Ze had alles en kon de bal op de millimeter nauwkeurig voor het lijntje plaatsen. Echt te briljant, te slank en te oneerlijk. Ze had ook niets van onze mentale aanvallen en de wedstrijd was snel gespeeld. Dit was niet het geval bij Roos en Marielle. De jonge Roos van 17 had wel moeite met al die mooie woorden die we haar mededeelde. Ze moest het maar waarmaken om de wedstrijd binnen een kwartier te winnen en was ze nu echt zo goed. Tot grote hilariteit stond Marielle opeens 4-0 voor. What was happening. De jeugd van 5 VWO heeft nog ietwat minder zelfvertrouwen. Helaas was mamma gebeld en deze stond binnen know time naast de lijn. Roos keerde terug in haar eigen cocon en heeft Cappie Marielle geen game meer gegeven. Toch jammer.

Leslie kreeg een fotomodel tegenover haar. Zo’n natuurlijk schoonheid met alles erop en eraan en dan een slagen arsenaal waar je alleen maar van kunt dromen. Deze meid had het allemaal en daar moet je dan tegen als 43-jarige. Maar onze lessen bij Marrieparrie werpen zijn vruchten af. Leslie presteerde het gewoon om voor de komen op 5-4 in de eerste set. Helaas knipperde Beau om dat moment zo erg met haar grote wimpers dat de wind nog meer toenam en de ballen net naast de lijn belandde. Helaas geen driesetter voor Leslie maar wel een prachtige wedstrijd en wie van de dames was er nu uiteindelijk gevraagd voor dat casting bureau????

Esther had dit allemaal zo aangekeken en ging met een ietwat andere mindset de baan op. Het was nu afgelopen met dit prestatiegedoe. Er moest gewoon getennist worden en alle ballen binnen het lijntje. Daisy snapte er niets van en had geen antwoord op onze altijd steady Essie. De wedstrijd werd 6-0/ 6-0 , maar dan voor KLTV!!! We werden gek van vreugde. Toch een punt gepakt tegen deze wereldwondertjes. Zou dit perspectief geven voor de dubbel. Gewoon veel lullen, intimideren en trammelant veroorzaken……..

De dubbels zagen er goed uit, het klopte allemaal en we hadden zelfs een ace-ie tegen Daisy. Uiteindelijk toch verloren (1-5), maar we hebben het geaccepteerd als ervaren goed opgevoede vrouwen.

De klok gaf 13.00 uur aan. Kleine twijfel of het al borreltijd was. Dit duurde heel even en daarna werd de eerste droge witte wijn geserveerd. Het vragen uurtje van Esther nam weer  grote vormen aan maar werd verstoord door een wilde vrijgezel die plaatsnam op baan één. Hij was gekleed in een Schots gewaad maar daaronder vandaan kwam een rode onderbroek met een gespierde billen erin. Die trok onze aandacht wel degelijk en de jonge meiden waren niet meer bereid om antwoorden te geven op de vragen van Esther. De aandacht was weg, de focus lag op baan 1. De jonge man kreeg honderden ballen rondom zijn oren maar geen enkele bal raakte de mooie billen. Ons dreamteam kon dat niet verdragen. Die spieren moesten toch geactiveerd worden en wie kon dat nu niet beter dan onze Gina….Alle ogen waren op haar gericht en ze genoot ervan. Ze liet de bal soepel in haar handen glijden en gaf een nauwkeurige slag. De vrijgezel kromp ineen, bovenop de kop. Het kon niet harder en gerichter. Dat waren onze tegenstanders, meiden die het hele park afbluffen en genieten van de aandacht. Wat gaat de tijd toch snel. Binnen een paar jaar hebben we ambulante zorg nodig. Nou, Beau weet hier wel raad mee. Gelukkig zijn de nieuwe generatie meiden op de toekomst voorbereid, want wij zijn het al…..Op naar het summer camp 2016 in de Keukenhof. Kijken wie the looks heeft……

20160416_132126_resized

 

LEGENDLADIES

Eindelijk was het zover. Zaterdag 9 april betrof de eerste competitiedag van dames 1 in de hoofdklasse. Hier hadden we maanden naar uitgekeken en verwoestend voor getraind. Elke donderdag heeft ieder teamlid alles uit de kast getrokken om fit en vernietigend op deze bewuste zaterdag voor de tegenstander te kunnen verschijnen. Om 10 uur trainen Les, Len, Essie en cappie bij alom bekende Marco en om 18.00 uur traint Juut een gradatie hoger bij Tjeerd. We bijten ons vast in het gravel tijdens zo’n training. Alle hoeken van de baan worden opgezocht en het is vooral een kunst om de ballen “ losjes in de pols” te kunnen raken. Dit motto nemen we de rest van de competitie mee want het is ideaal voor een snoeiharde service en een backhand rechtdoor langs dubbellijn 1. Speel punt voor punt en heb vooral lol met elkaar. Nou, een betere les kan ons niet gegeven worden.

De teamkleding is dit jaar herkenbaar. Zwart staat ons goed en een snufje geel maakt het geheel af. Helaas was de nieuwe collectie dit jaar wat saai en bijzonder van kleur zodat we hebben besloten om nogmaals hetzelfde sponsortenue te dragen. Een aantal van de meiden heeft nog wel een nieuwe bijpassende VSX uit de USA laten komen maar dat is alleen voor de insiders van toepassing. We zien er gewoon nog goed uit, fitter dan ooit en met een zelfvertrouwen wat we nog niet eerder van elkaar hebben ondervonden.

Op naar TV Alkemade om half tien in de ochtend. Cappie was ietwat aan de late kant omdat de resten van de taart van de verjaardag van dochter Esmee nog aan de ramen vastgeplakt zaten. Dit gaf wat oponthoud maar gelukkig arriveerde de elektrische bolide om 9.38 op het tennispark. De meiden stonden al te huppelen als jonge hindes in de wei en cappie deed snel de deuren open. Inladen en rijden maar, op naar de doordringende buitenlucht. Daar staat Alkemade om bekend. Er hangt een typisch luchtje om de baan heen. Dit kan een tactiek zijn om de tegenstander te drogeren of misselijk te maken, maar dit jaar was de wind ons gunstig gestemd. Eigenlijk was alles ons gunstig gestemd. De zon kwam door, er was bijna geen wind, de rackets waren opnieuw bespannen, de verkoudheid van Juut was zo goed als over, de kinderen waren ondergebracht bij pappa, er waren continue twee banen beschikbaar voor ons en er zijn weinig driesetters gespeeld. Tja Lessie, elk nadeel heeft zijn voordeel.

Juut ging als eerste de baan op na de consumptie van een harde stroopwafel en liters thee. Juut speelt de eerste single maar moest het direct opnemen tegen pittige Mandy en die liet er geen gras over groeien. Net terug uit Thailand of niet, ze had genoeg energie over om de partij naar zich toe te trekken. Ondertussen stond cappie op de baan en doordat het racket “losjes in de pols” lag, werd de partij in ruim een uurtje op naam geschreven van KLTV. Dit deed Essie ook en Lenneke volgde het voorbeeld. We kwamen 3-1 uit de singles. Dit hadden we nog niet vaak meegemaakt. Had cappie misschien stiekem wat in de thee gestopt?, was de stroopwafel door een bepaalde toevoeging zo hard geworden?, bevonden zich in de tenniskauwgomballen van cappie toch een bepaalde oppeppende stof of hadden we gewoon goed geslagen. Cappie weet het antwoord: deze meiden zijn gewoon legendarisch.

Dit feit werd nog eens benadrukt na de dubbels. Ellenlange rally’s werden gewonnen, de communicatie was optimaal en af en toe was daar die prachtige backhand of forehand langs de dubbellijn. Dit alles resulteerde in een 5-1 overwinning. We waren eigenlijk een beetje sprakeloos, zoenden elkaar nog een keer en gaven de tegenstanders heel veel drankjes. Ja, Alkemade was beduust, niet zo spraakzaam meer en hadden heel veel tijd nodig om de broodjes te smeren en de fotosessie af te ronden. Vorig jaar hebben we alleen maar 3-3 gespeeld en bij hoge uitzondering 4-2 winst. Kijk eens even naar deze uitslag. Heerlijk bovenaan in de poule voor een keer. Het voelt goed, wij voelen ons goed want we zijn immers de Legendladies.

Ps: Les, we hebben je wel gemist hoor deze zaterdag. Je hebt het heel goed gedaan als presentatrice bij het voorjaarsconcert van Crescendo. Een blauwe koningin tussen haar ensemble met een knipoog naar de reiswereld. Dit kan jij als geenander.

IMG-20160410-WA0005