Ondanks onze leeftijd…..

Het is zaterdag 15 april. Een nieuwe competitiedag breekt aan. De zon houdt het helaas voor gezien vandaag. De wind vindt daarentegen deze dag erg aantrekkelijk en de temperatuur vaart hier heerlijk op mee. Gelukkig moesten we uit tegen Zee en Duin en daar hoort een beetje tegenwind bij. Ons team was topfit. Sommige hadden een paar kilometer gerend in de ochtend, andere hadden gebokst, gelopen en getraind op de tennisbaan. Cappie was zeer tevreden. De enige die een beetje ontzien moest worden vandaag was Leslie. Zij had net haar intrede gedaan in haar gloednieuwe paleis op de Boulevard. Ze had de hele week verhuisdozen staan in- en uitpakken. Daarbij staan de bouwvakkers elke ochtend reeds om 6.45 in haar slaapkamer om te zien hoe ze haar stringetje aantrekt en heeft ze geen verwarming. Dat betekent koude en stramme spieren voor Leslie, die daardoor gevoelig zijn voor blessures. Gelukkig was dit totaal niet aan de orde deze zaterdag en cappie wilde dit graag zo houden.   Vroeger werd er soms zes uur gereden van studie naar geboorteplaats om op die dag een competitiewedstrijd te kunnen spelen. Dat was normaal, het hoorde bij het leven. Tegenwoordig wordt zelfs de tijd vergeten wanneer we uberhaupt moeten verzamelen, maar ook dat hoort bij ons leven. Gelukkig let het hele team op elkaar zodat we altijd op tijd en met voldoende dames op het park aankomen waar gespeeld moet worden. Natuurlijk niet op fiets, maar gewoon decadent met de auto omdat het nu eenmaal kan (en volgens Essie zeker niet zou moeten..).   Zee en Duin voelt altijd als een beetje thuiskomen. Als je eenmaal het hoekje om loopt, voel je de wind, proef je het gravel en zie je Jan Willem Lugthart. Natascha herkent ons direct en we vleien neer op de koeienhuiden. Dat geeft extra warmte aan onze bipsjes, die dit zeker nodig hebben met die dunnen sponsorbroekjes van dit jaar. De Nike broeken kleden slank af, maar de stof biedt niet echt bescherming voor de snijdende wind. Er waren zelfs spelers die de thermo hadden aangetrokken onder de broek om maar geen blessures te krijgen aan de beentjes. Ook de compressiesokken vieren hoogtij deze dagen. De Herz familie is er in een heleboel kleuren wat weer handig is om dit af te stemmen op de kleding. Ja, ja, het KLTV1 team heeft tegenwoordig wat hulpmiddelen nodig om blakend op de baan te staan.   Na de koffie en zelfgemaakt cokecake is het tijd voor Judith en Marielle om de baan op de gaan. Judith pakt weer de achterste baan en Marielle kent haar plaats. Bij het inspelen is het duidelijk dat je soms op baan 1 staat te serveren en daarna op baan 2 de bal moet terug retourneren. Het is een slagveld van rondvliegende ballen en opstuivend gravel. Eigenlijk is het de kunst om precies op het moment van een draaiende wind de bal te slaan zodat de tegenstander geen idee heeft of de bal nu op de forehand of op de backhand komt. Dit spelletje ging uiteindelijk Judith en Marielle beter af en zo konden we met 2-0 winst de banen achter ons laten. Daarna was het de beurt aan Leslie en Esther. Vol goede moed gingen zij de baan op. Esther had geen opwarmronde nodig en Leslie haar spieren zijn chronisch in gebruik, dus dat moest goedkomen. Beide dames maakten kennis met de wind en probeerden hier ook een weg in te vinden. Bij Leslie kon je merken dat ze nu 1 is met de Boulevard. Wat nu wind, gewoon een lekker briesje om de oren. Ze ging de ballen steeds harder en dieper slaan en eindigde de partij met een overtuigende overwinning. Esther zag af en toe de ballen niet aankomen. Natasch sloeg soms zo hard dat de ballen sneller dan het geluid gingen. Esther besloot haar hoofdband om te doen, zocht een goedkeuring bij haar man en kreeg steeds meer feeling met de bal. Een beetje plaatsen, alles terugslaan en zo kom je er wel. De wind maakte af en toe wel rare sprongetjes waardoor Esther een beetje uit balans raakte. Cappie gaf wat tips en de eerste set was een feit. Of en nu kwam door de aanmoedigende woorden van haar ouders (want natuurlijk ontbreken deze niet) of door een te strak zittende hoofdband waardoor de spiertjes ietwat in het gedrang kwamen, komt niemand ooit te weten. Bij een stand van 0-2 knakte er iets in de kuit van Essie door een fantastische sprint van haar kant. Cappie zag het direct, zocht de herstellende spray, maar het was al te laat. Essie kon geen stap meer verzetten, maar ONDANKS HAAR LEEFTIJD viel de schade waarschijnlijk mee. Ja, ja, we zijn geen 18 meer. Elke beweging die uit het patroon valt, moet opgevangen worden met getrainde spieren. Dit gaat de ene dag makkelijker dan de andere dag en dan mankeer je wel eens wat op die leeftijd. Toch stonden we met 3-1 voor en hadden we besloten dat we nu een keer met winst naar huis gingen tegen Zee en Duin. Het voelde toch immers als thuiskomen.   Leslie had dit alles met argusogen bekeken. Wat ging Essie doen tijdens de wedstrijd. Begon ze nu al met haar vragenuurtje op de tennisbank tijdens de wedstrijd of wilde ze iets weten over bestuurlijke zaken (want dan ben je bij Natscha aan het goede adres)… Het werd duidelijk dat het om een zweepslag ging en daar begonnen de hersens van Leslie te ratelen. Weg relaxte zaterdag, weg wijntje, weg lekker chillen op het koeienkleed moment. Er moest gewoon straks nog een dubbelpartij gespeeld worden. Cappie moest de dubbelopstelling wel wijzigen, want ja…alles voor de winst.   Lisette, Leslie, Judith en Mariëlle gingen om vijf uur de baan op. Vol goede moed zodat we een keer niet als laatste de baan af zouden komen. De ballen vlogen weer alle kanten op, maar nu de goede, want de wind was ietwat gaan liggen. Essie ging gezellig met José onder de rode dekens zitten en de andere meiden hebben nog twee uur lang staan zwoegen. Bij Judith knapte er bijna iets en Renate kreeg een genade klap op haar wang, maar ondanks alle pijn werd er gewoon door getennist. Dat doe je gewoon ondanks je leeftijd. Doorgaan tot op je tandvlees en dat kan KLTV1 als geen ander. Deze meiden hebben karakter en power. We zijn moeder, lerares (een aantal zelfs), eigen baas, sportief, liefhebbend, allround, mooi, lekker, sterk, burgerlijk, hotspot zoekend, gesponsord, harde werkers, ondanks onze leeftijd. Elke zaterdag slaan dan effe de stoppen door ondanks onze verschillende weekindelingen, maar we sluiten de zaterdag dan gewoon ook af met een dikke vette 4-2 winst en een lekker wijntje of een ordinaire radler.   Cappie is trots en wenst al haar dames fijne en blessure helende paasdagen toe.